Christophe Roffi

Om redenen van vertrouwelijkheid en ethiek ten opzichte van de patiënten, noem ik de ziekenhuizen, centra, … waar ik heb gewerkt en momenteel werk, niet bij naam.

Ik ben begonnen in de jeugdzorg en vervolgens in de volwassenpsychiatrie.

Momenteel, en dit al vele jaren, werk ik in de kinder- en jeugdpsychiatrie, terwijl ik van 2008 tot 2020 werkzaam was in een medische groepspraktijk en daarna in een privépraktijk.

Al vele jaren neem ik deel aan colloquia, seminaries, conferenties, … met thema’s als: « wat te doen met het werk van patiënten », « circulariteit tussen betekenaar en betekende », « de contra-overdrachtelijke constellatie en Balint », « het werken rond geweld in een psychiatrische omgeving », « C. of de ontcijferde taal », …

Terwijl ik voortdurend bijscholing volg. (Universitair, certifiërend, …) 

Kinderen, adolescenten en volwassenen die zich vragen stellen, vaak geconfronteerd worden met twijfels en onzekerheden, kunnen een diepe behoefte voelen aan luisteren, begrip en ondersteuning om sociaal isolement te vermijden. Om aan deze behoefte te voldoen, blijf ik actief en creëer ik filosofische ateliers, doe ik vrijwilligersluisterwerk voor zorgpersoneel tijdens de Covid-crisis, heb ik de “opgeschorte psychotherapie” opgezet en een Facebookpagina “De blauwe pompoen” opgericht, die betrekking heeft op mensen met een zogenaamd autistische stoornis, hoogsensitieve personen, …

Ik ben 18 jaar lang vertegenwoordiger “kinderafdeling” geweest in de ethische commissie en heb meegelezen/gecorrigeerd aan de eerste versie van “de rechten van de patiënt”. Eveneens was ik vertegenwoordiger bij de Federatie van Medische Huizen. 

De praktijk is freudiaans en lacaniaans georiënteerd. Ze onderscheidt zich door een strikte luisterhouding binnen een therapeutisch kader dat het ritme van ieder individu respecteert.

Mijn privépraktijk richt zich voornamelijk op volwassenen.