Ludivine Guelette

Hallo, ik ben Ludivine Guelette, Gestalt-psychotherapeute voor kinderen en jongeren.

Bachelor in de klinische psychologie

Master in de klinische psychologie

Langdurige opleiding in “Gestalttherapie” aan het Belgisch Instituut voor Gestalttherapie

Opleiding in “Gestalttherapie en kinderen”, IBG en EPG

Opleidingen in “Praktijk van het zandspel”

Naast psychotherapeute ben ik ook begeleidster en trainster van ateliers voor creatieve expressie. Kunst en spel, in al hun vormen, maken deel uit van mijn leven.

Gestalttherapie legt de nadruk op wat er gebeurt in het heden, het “hier en nu”, en dit in contact met de Ander en de omgeving.

Ze is ervaringsgericht, dat wil zeggen dat ze betrekking heeft op de geleefde ervaring. Ze sluit aan bij de humanistische, existentiële en relationele psychologie.

We bevinden ons in een chroniek waarin de dingen worden gevormd in een proces. Het is een ontplooiing van iets dat zal eindigen (een contactcyclus).

Het is een gedeelde ervaring waarin de therapeut niets vooraf weet; hij bevindt zich, net als zijn patiënt, in een nieuwe ervaring, net als hij betrokken bij een nieuwe ontmoeting, die opent naar meer bewustzijn van wat er gebeurt, van wat er wordt beleefd.

In de therapeutische situatie beoogt de gestalttherapie de patiënt steeds bewuster te maken, hem in staat te stellen een andere ervaring / nieuwe mogelijkheden te beleven en het scheppende potentieel te wekken. Zij brengt verantwoordelijkheid met zich mee en maakt transformatie mogelijk.

Ik kies ervoor om met bemiddelaars te werken en mijn keuze is gaandeweg, in de loop der jaren, uitgegaan naar ZANDSPEL.

Zandspel («Sandplay Thérapy», ontwikkeld in 1960 door Dora Kalf, psychotherapeute en jungiaans psychoanalytica), gebruikt als therapeutisch middel, bestaat erin de scheppende energieën van de persoon te mobiliseren.

Het vormgeven van zijn innerlijke wereld en van zijn beelden gebeurt door het manipuleren van zand, figuurtjes en verhalen. Zandspel opent, verschuift, verrast.

Onze uitdrukkingsmiddelen zijn veelzijdig. De bemiddelaars zijn het onbekende, het imaginaire, het nieuwe, de creativiteit… die in de therapeutische ontmoeting beleefd worden.

Ze stellen ons in staat verborgen, weinig gekende delen te raken, in een nieuwe taal waarin emoties en gewaarwordingen hun weg vinden (wanneer woorden ontbreken).

Het is een speels, niet‑interpreterend hulpmiddel dat toelaat zich uit te drukken, vorm te geven aan het onzegbare, weer beweging te brengen in wat vastzit, zijn verbeelding en creativiteit te ontwikkelen, zich bewust te worden en zich te ontplooien...

In een veilige omgeving geef ik een bevoorrechte ruimte aan het kind/de tiener waar hij/zij de kans krijgt om

zijn/haar bekommernissen, frustraties, verlangens, behoeften, vragen… vorm te geven. Maar ook zijn/haar manier van in relatie staan met zichzelf, met anderen en met de wereld.

Het kind is als individu verbonden met de leden van zijn gezin en is van hen afhankelijk. De ouders vormen zijn directe, dagelijkse omgeving. De therapie van het kind kan dan ook niet worden overwogen zonder de betrokkenheid van de ouders, zowel in termen van engagement en vertrouwen als in termen van een beter begrip van wat er bij het kind gebeurt.

Bovendien is het ook noodzakelijk dat het kind kan beschikken over een eigen therapeutische ruimte voor persoonlijke, ondersteunende en veilige expressie.

Het eerste gesprek vindt plaats met de ouders, zonder het kind.

Vervolgens hangt het af van de situatie. Het kan zijn dat de ruimte eerder voor het kind/de tiener is gereserveerd met enkele sessies met de ouders om de stand van zaken op te maken, te horen hoe het is. Het kan zijn dat we regelmatiger afwisselen. Het kan ook zijn dat we soms een sessie met de ouders en soms met de kinderen doen.

Het kan zijn dat oudere kinderen of tieners zelf om psychotherapeutische ondersteuning vragen en dat het dus meteen met hen begint, zonder de ouders. In eerste instantie.

Ik zie het kind/de tiener om de 15 dagen (soms elke week in het begin, zoals de eerste 3 sessies).

Het kan zijn dat dit verandert naar het einde van de begeleiding toe of volgens de agenda’s, zoals de schoolvakanties.